|
Quannu la sira prima de ‘na festa
tu te pripari a jìre ‘ntra lu liettu
sicuru ‘e fà ‘nu suonnu finu a iurnu
voni rire c‘un ‘nt’ à fattu buonu i cunti
‘ccu ‘u suonu matutinu de
i tammurri.
Venenu a ‘u priestu sutta la finestra
propiu quannu, ‘ntra ‘u càvvuru de ‘e cuverte,
volissi rare a ‘u munnu chi sa ‘cchiri
‘ppe ‘n’atru quartu ‘e ura de dormire.
E sonanu… e sonanu… e sonanu…
e sonanu ancora…
“Va bè”, rici , ‘ccu l’uocchj mienzi chjusi,
“oramai ca ‘u suonnu sinn’eni mienzu iutu
sentimune ‘na picca ‘e ‘ssa sonata…
tantu è questione ‘e dui o ‘ttrj’ minuti!”
‘Ppe ‘mprima pare bietru, sa cum’eni,
chiru vattire ‘nzanu ‘e mazzareddre
runa a lu core ‘n’ armunia servaggia
ma doppu, quannu chiri ‘ttrj’ minuti
se fanu n’ura e ‘u suonu è sempe ‘u stessu,
nu’ ‘bbasta ca te muzzichi ‘e cuverte
‘ppe ‘rrare ‘a mala fine a ‘ssu cunciertu.
Quannu ‘cchjù tardu sienti ‘e l’anta ‘e ‘a porta:
“Pì, cchi sonamu?”, “Cà, la diciessette…”
nò… nò…, nu’ ‘nsuspirare troppu priestu
sicuru de sentire atru vattìre:
‘ppe i tammurrari chissu voni rire
de fare, ‘cchjù furiusi, sempe ‘a
stessa.
<- - - - Lista
|