|
Eni notte! Santu Pietru dorme tuttu
‘ntra ‘nu chjarure ‘e luna mai virutu;
attuornu lu silenziu è sulu ruttu
da i vattiti luntani de ‘u rirogiu
ca ugne picca sona ‘a stessa ura
e da ‘n’ abbragagliatu cantu ‘e gaddru
ca saluta ‘u nuovu iurnu de bon’ura
a ‘nna vota, da
‘nu pizzu c’un se sape
s’aza versu ‘u cielu, chjanu chjanu,
la vuce ‘e ‘na chitarra e ‘n’organettu
ca, a nume de ‘nu core
‘nnamuratu,
porta ‘na vuce ‘e piettu a ‘n’atru piettu.
‘E guagliuneddre, ca se su curcate
e se sonnanu ‘nu suonnu fattu ‘e amure,
risvigliànnuse a ‘ssa ruce serenata,
ca ‘e tante cose beddre parra ‘a ‘u core,
se sentenu ‘e ‘cchjù ricche de lu munnu,
ricche de ‘na ricchizza fatta ‘e nente,
e. ‘ntra lu liettu, ciancenu cuntente.
Fore, sutta la luce ‘e ‘nu lampiune,
‘ccu l’uocchj sempe fissi a lu barcune,
quanti suspiri!… quantu vatticore!…
pecchiri, pue, lu sa sulu l’amure.
E mentre chiru suonu, chjanu chjanu,
mò cumu era venutu si ‘nne vani
‘ppe l’una ‘e l’atru chissu è ‘nu momentu
ca nu’ ‘nse po’ scordare facirmente.
<- - - - Lista
|